31 sierpnia pożegnaliśmy odchodzącą na emeryturę, naszą drogą koleżankę, znakomitą bibliotekarkę, literackiego twórcę – Jadwigę Komorowską. Moment zakończenia pracy zawodowej skłania do podsumowań i refleksji. Dziękujemy za wiele lat rzetelnej i pełnej zaangażowania pracy i życzymy najserdeczniej dalszych sukcesów oraz tego, aby każdy dzień był pełen radości, wrażeń i spełniających się marzeń.

Jaka jest Jadwiga Komorowska? Cóż, najlepiej oddadzą to słowa Beaty Terebeckiej:

„Jak powiedzieć o Jej kompetencjach, profesjonalizmie i perfekcji?

Sama powie: to tylko niemal 20 lat doświadczeń…

Jak opisać Jej zapał, zaangażowanie, łobuzerski błysk w oku, gdy wpada na nowy pomysł, promujący bibliotekę i czytanie?

Sama powie: to konieczność chwili…

Jak przypomnieć o Jej wierszach, wrażliwości i skromności?

Nic nie powie. Właśnie nanizuje na nić pamięci koraliki zdarzeń, które będzie nosić, gdy stąd wyjedzie…

Jadwiga Komorowska do Dusznik sprowadziła się z Szamotuł w 1974 roku. W kwietniu 1988 roku podjęła pracę w Bibliotece Publicznej Gminy. W krótkim czasie stała się doskonałą bibliotekarką. Zajmowała się rejestracją nowych nabytków i ich opracowaniem, dokładnie poznała księgozbiór, służyła pomocą w doborze różnorodnych materiałów i informacji osobom uczącym się i studiującym. Oczytana, o wyrobionych gustach estetycznych, umiała polecić każdemu czytelnikowi odpowiednią lekturę. Oczywiście, zgodnie z zaistniałymi potrzebami, wykonywała często, tak jak wszystkie tutejsze bibliotekarki, wszelkie inne prace, takie jak współorganizowanie spotkań autorskich, wystaw, konkursów itp. Jest osobą niezwykle kreatywną.

Wkrótce okazało się, że posiada uzdolnienia literackie. W latach 1999 i 2000 podjęła współpracę z zespołem „Duszniczanka”, tworząc scenki rodzajowe, teksty satyryczne, scenariusze – w ramach współzawodnictwa „Moja wieś aktywna”.

W ostatnim okresie służyła pomocą i talentem aktorskim przy organizowaniu „Wieczorów poezji i muzyki” oraz spotkań z dziećmi przedszkolnymi, co dawało Jej wiele radości.

Warto zaznaczyć, że ogromne zaangażowanie w działalność biblioteki pani Jadwigi zostało docenione. W październiku otrzyma ona medal Zasłużony dla Bibliotekarstwa Polskiego, przyznany przez Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich.

Kontakty z poznańskimi poetami i naszymi rodzimymi twórcami wyzwoliły w Jadzi pragnienie przelewania na papier myśli, wrażeń, refleksji – w postaci wierszy.

Ostatni z nich – IDĘ … - zainspirowany został „wierzbami” pana Romualda Sobkowiaka. Wierszem tym żegna Duszniki, gdyż w najbliższym czasie przenosi się do Szamotuł.

Idę

Słońce jak skrzypek

gra na strunach

swych promieni

Na rozstaju dróg

z wierzbą

tańczę

Wzięła mnie w ramiona

jak młody kochanek

o świcie

….

Idę

Chmury jak kir

żałobny

otuliły niebo

Słońce przestało już

grać

Na dróg rozstaju

z wierzbą płaczę

Roztkliwiły się bazie

wzruszone

pożegnaniem